جائى « 1 » بسوزذ از تن ما حال همين بوذ « 2 » و اكر با آتش بسوزد هم‌جنين آنجا ابله شوذ . اكنون هرج بدان آب بوذ آبله كردذ « 2 » و هرج جربو بوذ مدّه كردذ ، و ازين قبل غرض اندر دارو كردن ريشها دو « 3 » بوذ : يكى خشك كردن و ديكر جلا كردن ، تا همى دارو خشك‌كننده مىبايد « 4 » و دارو زداينده ، و اكر جراحتى آيذ از بيرون جاره نيست كه بدان « 5 » جراحت اين هر دو فضله كرد آيذ اعنى ترى و جربوش « 6 » كى ورا درن خوانند ، « 7 » و اكر اندرون تن مايه كرد ايذ و متحير كردذ و آماس كند « 7 » و ان آماس تحليل نبديرذ و ريم كند ناجاره آن ريم را جوفى بوذ كه آنجا كرد آمذه بوذ « 8 » همين دو فضله دايم اندر ان اجواف كرد ايذ و اين هر دو فضله « 9 » از فضلت « 9 » هضم سديكر بوذ و ازين بوذ كه از يكى ريش هر روزى جندانى « 10 » ريم روذ ، و « 11 » اكنون حال قروح برين سان بوذ و معالجت وى بكردد « 12 » . اكر جنانك « 13 » جراحت تازه بوذ كرانهاء « 14 » ورا « 14 » ببندى يك با ديكر جنانك ميان آن جراحت هيج شكاف نمانذ كه جيزى ديكر بوى اندر كرد آيذى « 15 » و بجيزى ديكر حاجت نيايذ و اين را خشك [ بند ] « 16 » خوانند و جهد بايذ كردن تا موى يا روغن يا خاك يا ريسمان يا جيزى بميان اين شكاف اندر نماند ( f . 495 ) كه ورا « 17 » از التحام باز دارذ . باز اكر جراحت فراخ بوذ و نتوانى « 18 » لبهاء جراحت يك با ديكر فراز آوردن ، اكنون حاجت آيذ بدوختن

--> ( 1 ) - ف : جاى ( 2 - 2 ) - ف : ريم كردذ ( 3 ) - ب ه : جيز ( 4 ) - ف : « مى » ندارد ( 5 ) - ف : بران ( 6 ) - ف : چربو ( 7 - 7 ) - ف : ندارد ( 8 ) - ف : كرد ايذ ( 9 - 9 ) - ف : فضلهء ( 10 ) - ف : چندان ( 11 ) - ف : « و » ندارد ( 12 ) - ب ه : و يكسان نبود ( 13 ) - ب ه : اكر ( 14 - 14 ) - ف : وى ( 15 ) - ف : كرد ايذ . ب ه : افزوده . اين بس بود ( 16 ) - از « ف » و « ب ه » و « م » افزوده شد . ( 17 ) - ف : او را ( 18 ) - ف : نتوان